Tag: … (Bölüm 1-9)

      Kalbim… kalbim acıyordu, hâlâ hayatta ve nefes alıyordum. Bir kez daha başarısız olmuştum. Neden bunu yapamıyordum, neden?       Yatağa gömülmüş vücudum ağrıyordu. Ciğerlerime çektiğim her nefese karşı vücudum tepki gösteriyordu. Bu acıdan kurtulabilmek için nefesimi tutmak geçti aklımdan ama ne var ki sonunda pes edip tekrar nefes alacaktım. Acı vermesine rağmen nefes almayı bırakamazdım. […]

      “Sonunda yanına geliyorum anne. Bu iğrenç, katlanılmaz dünyadan ayrılıyorum.”       “Kusurlarını ölümünle örtemeyeceğini bil.”       “Be-ben daha fazla dayanamıyorum.”       “Sil gözyaşlarını ve ayağa kalk. Bu kusurlu dünyada her zaman güçlü olmalısın.”       “Beni durdurmaya kalkışma. Ben annemin yanına gideceğim.”       “Bunu yapamayacağını ikimiz de biliyoruz. Sen zayıf ve korkaksın.”

      Metro önümüzde kapılarını açtığında Veronica’yla hemen bindik. İnsanlar binmeye devam ederken boş bir yere oturduk. Harekete geçtiğimizde Veronica’yı kolumun arasına aldım. Bu hareketimle birlikte daha da yanıma yanaştı. Huzurlu bir şekilde cama döndüm. Dışarıdaki şiddetli yağmurun dışında bugün harika bir gündü. Metroya vuran yağmur damlalarının sesini duyuyordum. Elimin tersiyle camın buğusunu sildim. Dışarısı daha […]

      Asıl ölmesi gereken kişi bendim. Fark ettiğim en büyük şey buydu.       Bir ses duyuyordum. Uykumu bölen şey buydu. Gözlerimi açtığımda karanlığın içerisinde odamdaydım. Gözlerimi ovuşturduğum sırada bir kez daha duydum. Biri bağırıyor gibiydi. İlk aklıma gelen annemdi, neredeydi? Küçük bir ürperti hissettim. Karanlıkta odanın içerisini görmekte zorlanıyordum. Komodinin üzerindeki gece lambasını yaktım. Bağırışı […]

      Karanlık… Tek gördüğüm şeydi. Nerede olduğumu bilmiyordum. Olduğum yeri anlamak için etrafa bakınmam bir anlam ifade etmiyordu. Karanlığın dışında hiçbir şey görünmüyordu. Nereye gitmem gerekiyordu? Burada böylece beklemeli miydim? Tüm soruların cevabı belirsizdi. Kafam karmakarışıkken çok uzakta küçük beyaz bir nokta gördüm. Bana doğru geliyordu. Birisi beni bulmuştu sonunda. Kör adımlarımla beraber ışığa doğru […]

      “Tam olarak ne yapmam gerektiğini anlayamıyorum.” Veronica’nın dediklerinin bir yere bağlanmasını bekliyordum. “Onlara saygıyla davranıyor, dediklerini ikiletmiyordum ama beni biraz olsun gördükleri yoktu. Sadece biraz olsun beni görmelerini istiyordum.”       Tekrar ailesinden bahsediyor ve canı yanıyordu. Ne yapması gerektiğini ona söylemiştim ama kabullenememişti. Karşımda bir kez daha ailesi hakkında yakınıyordu. Kafamda ağzımı açmanın mı […]

      Loş odanın içerisinde Veronica’yla koltuğun üzerindeydik. Karanlık oda, Veronica’nın gözlerine bakmama engel değildi. Çok güzel gözleri vardı. Baktıkça gözleri içerisinde kayboluyordum. Ellerimi onun o uzun saçları arasında gezdirmeye başladım. Her bir tanesinde ellerimden kayışını hissediyordum. O da bana bakıyordu. Şu an sadece biz vardık, o ve ben. Yumuşak, pürüzsüz elleri yanağıma değdi. Onun sıcaklığı […]

      Uykusuz ve yorgun gözlerim açılmamak üzere kapanmış gibiydiler. Gözlerimi açmakta zorlanıyordum ama onları açmam gerekiyordu. Biraz daha uyuyabilirdim. Sadece biraz daha… Rahat yatağımdan çıkmak istemiyordum. Gözlerimi bir anda açtım. Daha fazla uyuyamazdım! İşe geç kalmamalıydım. Gözlerimi ovuşturduğum sırada yatakta doğruldum. Ayaklarımı yataktan sarkıttım. Yüzümü ve gözümü ovuşturarak kendime gelmeye çalışıyordum. Annemin yanımda olmadığı bir […]

      “Orada olduğunu biliyorum anne! Seni çok özledim.”       “Öylece dikilip tanrıdan medet umma. O öldü, bu basit gerçeğin farkına var.”       “Se-sen de kimsin?”       “Senin olmayı beceremediğin kimseyim. Onun öldüğünü biliyorsun.”       “Çek elini omzumdan! O ölmedi, orada beni bekliyor.”       “Gerçeği inkar etmen, zayıflığını gözler önüne seriyor.  Kabullen tüm olanları.”